Doh di Rûdawê da nûçeyek bala min kişand.
Sernivîsa nûçe yê, „Xortekî Kurd ji Almanyayê bi bîsîkletê çû Semsûrê“ bû…
Nûçe hem bi nivîsê hem jî bi deng hatibû weşandin.
Min berê nivîsandina nûçeyê xwend, dû ra jî bi deng li gotinên nûçevan û lehengên nûçeyê guhdarî kir.
Xortekî Kurd ê 21 salî, Rojan Paul Gergerlî li Almanyayê li bîsîkleta xwe siwar dibe, piştî rêwîtîya 24 rojan, 3 500 kîlometreyî li paş xwe dihêle û digihîje axa bav û bapîrên xwe…
Ji alî lêzimên xwe va, ku dê û bavê wî jî di nav da ne, bi def û zirneyê tê pêşwazîkirin.
Rojan Paul Gergerlî li Almanyayê ji dayik bûye.
Bav Kurd, dayîk jî Alman e.
Nûçevan, „Li Almanyayê li bisîkletê xwe sîwar bû, li Semsûrê bi dengê def û zirneyê pêya bû…“ dibêje û mîkrofonê dirêjî Rojan dike…
Rojan Paul bi Tirkîyeke xirab armanca rêwîtîya xwe ya bi bisîkletê wiha tîne ziman.
„Em her havîn ji Almanyayê bi otomobîlê dihatin Tirkiyeyê.
Ez biçûk bûm û min digot ez dixwazim carekê bi bisikletê bêm.
Du sal berê ez ji Almanyayê bi bîsîkletê çûm Stenbolê.
Piştra divabû ez vegerim Almanyayê ji ber ku ez fîzyoterapîstiyê dixwînim û ezmûnên min hebûn.
Min got piştî ezmûnan ez dixwazim carek edin dest bi vê rêwîtiyê bikim.
Ez niha diçim Kolikê û piştra dixwazim li Nemrûdê selfiyekê bigirim. Piştî wê rêwitiya min temam dibe.“
Di nav pêşwazîyê da dê û bavê Rojan jî cîh dgrin, ku xûya ye ew careke din dîsa bi otomobîlê û berîya wî çûne welêt.
Piştî axaftına Rojan berê bavê wî bi Tirkî diaxife û kêfxweşîya xwe ya ji bo rêwîtîya kurê xwe wiha tine ziman, „(Rojan) digot ez dê rojekê bi bîsîkletê biçim welatê xwe axa ku bavê min lê ji dayik bûye.
Spas ji xwedê re ev yek pêk anî. Em kêfxweşiya vê yekê dijîn. Bê qeza û bela hat.“
Dû ra dîya wî ya Alman jî bi Tirkîyeke baş û zelal diaxife û dibêje, „Ez gelekî kêfxweş im ku Rojan geşteke wiha mezin a bîsîkletê kiriye. Bi rastî ez şanaziyê pê dikim.“
Bi rastî ez jî bi kirin û kiryara Rojan gelek kêfxweş bûm, ku xortekî Kurd helwesta xwe ya ji bo axa bav û bapîrên xwe bi rêwîtîyeke dûr û dirêj a bi bisîkletê anyîye cîh nîşan dide, ku ew jî hêjayî nîşandayîne…
Lêbelê dema ku min li axaftina dayîka Rojan a Alman guhdarî kir, nizanim ji ku û çima, ji nişkava nave kuncikê Çetin Altan hate bîra min…
“Şeytanın gör dediği… – Ya ku Şeytan dibêje bibîne…”
Min jî di axaftina wê ya bi Tirkîyeke zelal da ya ku Şeytan dibêje bibîne, dît…
Ew çi bû?
Ew jî zelalîya axaftina jinika Alman a, ku bûka kurdan bû…
Tirkîya wê ji ya mêrê wê jî ji ya min jî baş û zelaltir bû.
Ez li gundeke Kurdistanê ji dayîk bibûm…
Di heft salîya xwe da, dema ku dest bi çûyîna dibistanê kir, fêrî Tirkî bûm…
Nîvê jîyana min li Tirkîyê, ku ji wê jî 15 salên min li dibistan û zanîngeha Tirkî da û bi xwendinê derbas bû.
Lê di axaftina dîya Rojan a Alman û herwiha bûka kurdan da min dît, ku Tirkîya wê ji ya min jî paqijtir û zelal e…
Ev yek jî nîşan dide, ku Kurd karê asîmîlasyonê ji dewleta Tirk jî baştir dikin, ku ne tenê zarokên xwe, jinên xwe yên bîyanî jî di nav çend salan da dikin zimanTirk…
Sedem armanc û rêwîtîya Rojan Paulê 21 salî ez bi xwendina nivîsê va kêfxweş bûm, lêbelê bi guhdarîkirina wê va jî xemgîn bûm, eşîyam û xwe ji xwe ra got, xwezila min ev nûçe guhdarî nekiriba…
Çawa ku pêşîyên me gotine, êşa can davêje ziman…
Ev eşa min jî xwe avêt zimanê min û pişt ra jî jê ev nivîs derket…
09.07.2024